خداوند در بدن هر انسانی دو نیرو قرار داده؛ یکی روح و دیگری نفس.

روح عهده دار حیات و زندگی انسان است و لذا به محض خروج از بدن انسان می میرد.

اما نفس عهده دار درک و فهم مطالب است مثلا شنیدنیها را به وسیله گوش، دیدنیها را به وسیله چشم درک می کند.بنا براین نیروی هوشیار بدن نفس است.

اما همین شخص هنگام خواب نفس هوشیارش از بدن خارج شده و در فضای بی کران گیتی به پرواز در آمده و مطالبی در عالم رویا بدون بکار گیری اعضا و جوارح مشاهده می کند و در آن حال از هوشیاری کامل برخوردار است.

آنچه انسان در خواب مشاهده می کند رویا نامیده می شود.

امام باقر(ع) فرمود:

کسی به خواب نمیرود، جز این که نفس او به سوی آسمان پرواز می کند و روحش در بدن باقی می ماند و میان روح و نفس، ارتباطی همانند ارتباط نور خورشید با خورشید برقرار است پس اگر موقع مرگ آن شخص فرا رسیده باشد و خداوند اجازه قبض روح او را صادر کرده باشد، روح به سوی نفس پرواز می کند و شخص می میرد. ولی اگر هنگام مرگش نرسیده باشد و خداوند بازگشت نفس را اجازه داده باشد. نفس به سوی روح پرواز می کند.

سعید:خداوند تنها معبودی است که خواب او را فرا نمی گیرد پس همه موجودات (انسانها و جنهاو...) را خواب فرا می گیرد.